والنتاین رو بهت تبریک میگم و مثل همیشه برات بهترین ها رو آرزو می کنم

هیچ کس اشکی برای ما نریخت

هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روز هست حالم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

               تولدت مبارک

نشانی
خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار !
آسمان مکثی کرد..
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
نرسید به درخت
کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد
در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی
خانه دوست کجاست؟

بیشتر از یک سال از سفر من برای پیدا کردن خانه دوست می گذرد

ومن هنوز در راهم! و من هنوز می گردم...

بیش از یک سال از آغاز من برای ساختن گذشت.ساختن یک خانه تا در آن از

رهگذران..

نشانی خانه دوست را بگیرم...واز خود می پرسم آیا اصلا دوستی وجود دارد؟!

در این راه شک می کنم ..شاید اشتباه آمده ام!!؟

حال از تو می پرسم ای مسافر راه روشنایی..ای کسی که به دنبال نور می روی

ای رهگذر!...

                       "خانه دوست کجاست؟"

هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .
و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت

تنها

گسترده است بر گستره ی خاک

          با گذرگاه ها وراه ها

اما همه شان را در خویش سرانجامی است

می توانی بتازی در ره سپاری

با دوتن با سه تن

آخرین گام را اما باید تنها برداری

از این رو هیچ دانایی ای نیکوتر از توانایی آن نیست

که هرآن دشوارترین را آدمی به تنهایی به سرانجام رساند!

شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد )) خبری از دل پر درد گل یاس نداشت باید اینجور نوشت هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبارست...

باران، چو تار نازک ابریشم ** بر کوسن لباس تو، گل می دوخت ** ما، در پناه طاقی کوتاه ماندیم... ** من، باد را به خنده دعا کردم ** تو، آن چنان سبک، که توان پنداشت ** آوار عطر، ریخته بر دوشم ** تن، با هزار حیله رها کردی ** در عطردان خالی آغوشم ** لب های ما، دو لته ی یک در شد ** دستان ما، دو بال کبوتر شد ** من آن دعای باد، رها کردم ** تو، عشق را به خنده دعا کردی ** راندیم... ** شب ها و روزها، همه پر پر شد ** شاید دوباره پنجه ی بارانی ** نقش مرا، به شیشه برویاند ** فریاد خواب های تب آلودت ** شاید، دوباره نام مرا گوید ** گردبادها، ز لانه برون آیند ** شاید که بادبادک دامانت ** شیطانی دو دست مرا جوید ** منقار مرغ خسته ی هر باران ** از بال گر گرفته ی من، یادیست ** شاید ز کام خالی هر طاقی ** از نام من، به گوش تو، فریادیست... (( سیاوش مطهری ))

سه‌شنبه؛

چرا تلخ و بي‌حوصله‌؟

سه‌شنبه؛

چرا اين همه فاصله؟

سه‌شنبه؛

چه سنگين! چه سرسخت، فرسخ به فرسخ!

سه‌شنبه

خدا كوه را آفريد!

«مرگ، مرگ است اگر درباره‌ي تو نباشد...» قیصرم

از سخت‌ترين لحظات وقتي است كه نواي ملكوتي قرآن، فقدان قيصر امين‌پور را حكايت مي‌كند.

«ديروز با تو بودم، ديروز ناگهان رفت

در يك كلام كوتاه: قيصر به آسمان رفت»

تسلیت به تمام انانی که با قیصر زندگی کردن ،به دنیا امدن،زیستن،گریستن،به شوق خندیدن،رویا دیدن،عاشق شدن...

غرورت را به تمامی در هم می‌شکند...

روحت را خراش می‌دهد...

و آرام‌آرام صیقلی‌ات می‌کند...

با اینهمه دلتنگی چه کنم؟ کاش لااقل مجالی برای نوشتن بود...سکوت....سکوت....سکوت....

اهل گردم دل دیوانه اگر بگذارد

نخورم می‌، غم جانانه اگر بگذارد...

.......

کاین آب آتشین،

دیری‌است ره به حالِ خرابم نمی‌برد!

این جام‌ها ـ که در پیِ هم می‌شود تهی ـ

دریایِ آتش است که ریزم به کامِ خویش،

گرداب می‌رباید و ، آبم نمی‌برد!

هان ای عقابِ عشق!

از اوج قله‌هایِ مه‌آلودِ دوردست

پرواز کن به دشتِ غم‌انگیزِ عمرِ من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی‌برد...

حرف های ما هنوز ناتمام ...

چه مهمانان بي دردسري هستند مردگان

نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند  و نه به حرفي دلي را آلوده

به شمعي قانع اند و به اندکي سکوت...

آدم بعضي وقتها احتياج دارد ،

به رنگ هاي عجيب و غريب ،

به رنگ هاي ِ خالص ِ در هم ُ بي تفكيك ،

به خواب ِ پرده هاي پشت ِ پنجره ،

به چشمان ِ بسته  ،                                                                 

و

قلب ِ گشوده ...                                                         

.

.

دردا که ز حجران تو ای جان جهان                   خون شد دلم و دلت نه اگاه از من

دل در غم عشق مبتلا خواهم کرد                    جان را سپر تیر بلا خواهم کرد

عمری که نه در  عشق تو بگزاشته ام                امروز به خون دل قفا خواهم کرد

.....................................................................