باران، چو تار نازک ابریشم ** بر کوسن لباس تو، گل می دوخت ** ما، در پناه طاقی کوتاه ماندیم... ** من، باد را به خنده دعا کردم ** تو، آن چنان سبک، که توان پنداشت ** آوار عطر، ریخته بر دوشم ** تن، با هزار حیله رها کردی ** در عطردان خالی آغوشم ** لب های ما، دو لته ی یک در شد ** دستان ما، دو بال کبوتر شد ** من آن دعای باد، رها کردم ** تو، عشق را به خنده دعا کردی ** راندیم... ** شب ها و روزها، همه پر پر شد ** شاید دوباره پنجه ی بارانی ** نقش مرا، به شیشه برویاند ** فریاد خواب های تب آلودت ** شاید، دوباره نام مرا گوید ** گردبادها، ز لانه برون آیند ** شاید که بادبادک دامانت ** شیطانی دو دست مرا جوید ** منقار مرغ خسته ی هر باران ** از بال گر گرفته ی من، یادیست ** شاید ز کام خالی هر طاقی ** از نام من، به گوش تو، فریادیست... (( سیاوش مطهری ))